Love Bugs Parade
Voorbije zondag had de 5e Love Bugs Parade plaats in Brussel. Honderden broertjes en zusjes waren aanwezig. En de pers was ook nieuwsgierig naar de kever met een naam… Mijn liefde voor Pablo de Kever kun je hier nog eens bekijken:
RTL
http://www.rtl.be/videos/video/432592.aspx
VTM
http://nieuws.vtm.be/binnenland/2013021037351-220-kevers-trekken-door-brussel
TV Brussel
http://www.tvbrussel.be/nl/video/4/kevers-nemen-de-hoofdstad
De Love Bugs Parade stond dit jaar in het teken van de Mexicaanse kever, naar aanleiding van de “Vochol” die geëxposeerd wordt in Bozar. Deze vocho gemaakt in huichol kunst werd gemaakt door miljoenen parels en wordt binnenkort geveild.
Vocho Verde
Sommigen hebben mijn fotoreeks “Vocho Verde”, over de groene kevertaxi’s in Mexico Stad, al bewonderd in Autoworld in 2010.
Voor diegene die toen de kans niet kregen is er goed nieuws. De reeks kun je nu gratis bewonderen op de knalgroene muur van het koffiehuis De Dikke Kat, Kasteelpleinstraat 26 in Antwerpen. De foto’s hangen nog omhoog tem 26 januari. En voor wie ook verbonden is met een beetje nostalgie met deze groene kevers, de foto’s zijn ook te koop!
Als je meer wil weten over de fotoreeks, dan kun je een kijkje nemen op de website over de Vocho Verde. En voor diegenen die al een déjà-vu voeldenopkomen… Ja, natuurlijk lijkt Pablo de Kever op deze taxi’s! Ik heb hem speciaal in het leven geroepen om deze verdwenen iconische taxi in ere te houden!
IKEA POP-Up expo atelier in Brussel
Vorige week kreeg ik een uitnodiging in mijn mailbox. “Zin om met IKEA aan de slag te gaan met een naaimachine?” Mijn antwoord was direct “Ja!”.
Ik heb vroeg ontzettend veel geknutseld van poppekleedjes tot zelfgemaakte boekjes. Maar buiten wat lusjes uit de pols naaien had ik geen flauw idee hoe een naaimachine deftig werkt. De ideale uitdaging om eens met een andere machine aan de slag te gaan dan een fototoestel! En als IKEA-fanaat komt een “nee” niet eens op in mijn hoofd. Zelfs moest het een sleepover zijn in één van hun winkels of zo.
POP-UPs springen letterlijk overal uit de grond de voorbije 2 jaar. Op zich niet baanbrekend. Maar IKEA die géén winkel opent maar een “laat-ik-eens-creatief-zijn-met-vanalles”-atelier. Dat is best wel gedurfd! Je vind er een hoop kleurrijke stofjes, ideetjes om kleine accenten aan je bestaand interieur toe te voegen en een hoop naaimachines op de eerste verdieping om zelf aan de slag te gaan!
Op die eerste verdieping hebben we uren gezwoegd op het maken van onze eigen hippe tas. Naaien is eigenlijk niet zo eenvoudig en vergt de nodige ervaring. Gelukkig heeft onze creatieve naaister Claudine al onze tassen tot een goed einde gebracht.
Tot 20 oktober kun je zelf de handen uit de mouwen steken in één van de ateliers. Ben je in de buurt van de Naamsepoort in Brussel? Spring dan zeker eens binnen om ideetjes en kleuren op te snuiven! Meer info en de exacte locatie vind je op deze website!
Verstilling
Ik zocht. Met een hoofd barstensvol ideeën. En stevige schouders die langzaam wankelden door mijn zoektocht naar iets.
Iets dat mensen helpt om de wereld anders te ervaren.
Iets dat kinderen stimuleert in hun ontwikkeling.
Iets dat mij inspireert. Door kinderen en volwassen te prikken. Heel zachtjes. Of onverwachts.
Ik zocht. Diep. Hoog boven mij. In de toekomst. In de technologie. In miljoenen tweets.
Iets, zat daar nergens.
Ik keek langs mezelf heen. Anderen oordeelden en keken. Langs me heen.
Een blik. Een woord. Een hand. Verbazing. Warmte. Zachtjes sijpelden die naar binnen.
Ik ontdekte mezelf. De eindeloze zoektocht eindigt bij mezelf.
Alles kan beginnen.
Die stroom aan woorden hoeft niet meer. Ik zoek in mezelf. En laat alles zachtjes groeien.
Doen
Af en toe kom ik mensen tegen met gedachten, ideeën, wensen,… En dan merk ik dat ze een beetje gefrustreerd zijn. Want anderen lijken kansen te krijgen en zij niet. “Hoe? Hoe komt dat?” Heel herkenbaar.
Na jaren trekken, sleuren, duwen, vallen en opstaan weet ik zelf het antwoord. “Je moet het gewoon doen!”. Een idee of een wens blijft in je hoofd zitten tot je actie onderneemt. Ik vertel hier niets nieuws hoor. Genoeg guru’s, theorieën of succesvolle creatievelingen die je exact hetzelfde gaan zeggen. Maar als ik mensen tegenkom die zoekende zijn, dan kriebelt het om te schreeuwen “Doen!”. Zo simpel is het.
Ik ga hier niet verklaren welke dipjes, verdriet en tegenslagen ik heb gehad. Maar dat hoort erbij. En ik besef heel goed dat het nog een lange weg is om alles te doen wat ik in petto heb voor Pablo de Kever, de Vlaamse Interieurs en mijn fotografie. Maar ik begin mijn kleine dingen doen. Doorbijten om die eerste stappen te zetten en dan wordt dat sowieso wel groot!
Gregory
Onlangs verkende ik nog eens Antwerpen met camera en ‘model’ Gregory. Ook al lijken de beelden serieus, het poseren ging met gelach gepaard!
Annabelle
Een portret maken met je model en je omgeving. Meer moet dat niet zijn. De uitdaging om je te beperken met wat je hebt. Je model een beetje kennen helpt om net die karaktertrekken in beeld te brengen. Maar in deze vrije portretten hoeft niets, alles mag. Een blik. Een glimlach. Of een beetje verlegenheid.
Buttons
Een mooie barietfoto in een houten frame aan de muur, ja dat kan me nog raken. Maar dankzij alle technologieën zijn er zoveel meer manieren om een foto te presenteren!
Omdat het niet altijd zo groot moet zijn zoals mijn fotoreeks Vlaamse Interieurs (2,4m x 3m), ontwierp ik een aantal magneetbuttons als promomateriaal. De verdeling verloopt vlotjes en binnenkort plaats ik een nieuwe bestelling. Maar graag wil ik eerst een pol houden over welke buttons jullie het leukste vinden.
Mail mij jouw favoriete nummer (info@evyraes.com), en wie weet win je ook die magneetbutton!
Gent-Sint-Pieters
Voorbije weekend was het weer vroeg opstaan om de expo af te breken in Gent-Sint-Pieters. Indien je het gemist had krijg je hier een indruk.
Spijtig dat ik geen detectiesysteem heb die kan tellen hoeveel bezoekers de expo ondertussen had. In elk geval heel véél! En ik krijg dagelijks reacties in mijn mailbox. We zitten op de goeie weg!
Voor iedereen die meer wil zien. Dat komt! Nog een jaar geduld… Verschillende partners steken de handen uit de mouwen. Mijn hoofd zit vol, samen met die andere projecten rond Pablo de Kever. Maar zo hebben we het graag. Dingen in beweging zetten.
Geniet ondertussen nog van de grote prints. Tot 30 oktober staan die in het station Mechelen. Dan kruip ik weer op mijn knieën voor de afbraak en de laatste halte, Brugge.
Watskeburt?!
Na enkele dagen vol stress, verbazing en extra werk kan ik een beetje tot rust komen.
Veel uitleg is er niet meer nodig als ik alle tweets en bezorgde mailtjes bekijk. De expo verhuist zoals gepland deze zondag naar Gent-Sint-Pieters, nadien naar Mechelen en als laatste halte Brugge. En gelukkig is er niets beschadigd aan de dure installatie.
Ik ben weer een levensles rijker. Ook al heb je alle afspraken en overeenkomsten zwart op wit, blijkbaar wordt dit niet door iedereen gerespecteerd. Veel proactiever kan ik niet zijn. Maar dankzij twitter en ‘op mijn strepen’ staan kun je wel snel problemen oplossen!
En het kriebelt nog steeds een beetje. De onterechte uitspraken wakkeren mijn gevoel voor gerechtigheid en het nodige respect aan. Maar ik bijt op mijn tanden. En ik heb zelf alles nog eens besproken met de lokale verantwoordelijken. Tuurlijk gaan we positief verder! Geniet nog van de expo #vlaamseinterieurs!
Antwerpen-Centraal
Het is zover! Na een hele week stress en spieren hard laten werken staat de expo er!
Ik stond er van versteld hoeveel mensen me tijdens de opbouw al aanspraken. “Mevrouw, zijn dat uw foto’s? Zo goed dat u die gefotografeerd hebt!”. “Ik zou mijn huis willen ruilen voor zo’n keuken. Ook al heb ik dan geen badkamer of warm toilet. Zo’n interieur leeft!”. De mensen zijn enthousiaster dan ik!
Mezelf stiekem verstoppen achter de muur om de mensen hun reactie te zien is niet nodig. Je moet maar 5 minuten blijven staan. Dan zie je mensen stoppen, dichter komen, wijzen naar details, gevolgd door een ellenlange uitleg aan hun metgezel! DAT zat al jaren in mijn hoofd, maar dit nu in realiteit zien doet iets met een creatieveling!
Het gaf alvast de nodig energie om zondag tot 23u30 verder te werken aan de opbouw. Het is groot! Zelfs in die immense stationshal van Antwerpen-Centraal kun je er niet naast kijken! En er kruipt veel tijd in de opstelling. Helpende handen mogen zich nog altijd melden!
Voor de rest moet ik nog even bekomen… Spieren laten rusten. Beetje energie opdoen die ik verloor aan de stress. En snel weer op de benen staan voor deel 2 en al die projecten rond Pablo de Kever. Ik voel me soms een beetje een Duracell-konijn!
Nog één beeldje van de twunch. Voor alle andere beelden moet je zelf maar gaan kijken. De overvloed aan details kan ik je hier toch niet meegeven!
Twunch in Antwerpen-Centraal
De komende weken heb ik maar één doel, zoveel mogelijk mensen op de hoogte brengen van de expo!
Ik ben al druk bezig met flyeren, de expo aankondigen op verschillende (online) agenda’s, uitnodigingen versturen. Er kruipt nogal wat tijd in. Dus moet ik mijn tijd verdelen, zeker met een deeltijdse job erbij. Maar iedereen komt aan de beurt. Ja, je staat ergens op die lange ‘to do’-lijst!
Eén van de leukste dingen om aan te kondigen is de twunch! Vlaamse interieurs dat kan saai en pure nostalgie zijn. Maar daar kies ik niet voor! Daarom dat de sociale media zo belangrijk zijn voor dit project. Zoek alvast jouw ouderwetste brooddoos en maak je klaar voor een picknick in de immense stationshal van Antwerpen!
Oh, weet je niet wat een twunch is? Tja, ga op avontuur en ontdek het zelf. Ik ga geen #twunchq of één of andere gesponserde twunch houden! Ik heb wel een klein extraatje voorzien voor de aanwezigen 
Wijwatervaatje of plastic regenkapje?
Die Vlaamse recepten zijn heerlijk. Om te lezen! Ik heb te weinig tijd om iets uit te proberen. Maar als ik ze lees zie ik zo een lekkere maaltijd of taart voor mij!
Ik ben ook nog op zoek naar Vlaamse voorwerpen uit het dagelijks leven. Regelmatig babbel ik hierover met mensen, en die geven dan weer ideeën. Onlangs ging ik neuzen op een rommelmarkt. De ideale plek om inspiratie op te doen! Ik kon me nog net inhouden om een deel op te kopen, voor die grotere expo… Maar mijn beetje spaargeld zit al in origineel behangpapier van Priem!
Ik heb me dus netjes beperkt tot brainstormen.
- Matchbox autootje
- Ons Kookboek
- Niveapot
- blikken koekjesdoos
- Sunlight zeep
- kwartet
- zo’n ding om de pluizen van een kostuum te verwijderen
- vliegenvanger in lint-vorm
- suikerpot met tang
- palmtak (in het kruisje in de woonkamer)
- krokketenmaker
- botervlootje
- ouderwetse weegschaal met wijzers
- oerdegelijke wekker
- LP
- passe vite
- krulspelden
- plastic regenkapje
- wijwatervaatje
- speldenkussen
- het weerhuisje
- zelf samengestelde cassette
- bierkaartje
- Gouden Gids
Het lijstje mag zeker langer worden. Ken jij nog zo’n voorwerp die we ondertussen niet meer gebruiken? Of dat al zo lang in onze wooncultuur zit? En ken je een anekdote rond dit voorwerp? Of ken je iemand die nog zo’n voorwerp heeft en ik mag lenen om te fotograferen? Stuur me dan zeker een mailtje naar evyraes@mac.com!
Receptjes
Vorige week kreeg ik een druipnatte @fannymaen over de vloer. Tja, in België kun je het weer niet kiezen. Vol ongeduld nam ik het mapje vol Vlaamse handgeschreven recepten aan. Een envelop vol gele briefjes!
Ondertussen is alles gescand in hoge resolutie. Het plan is om een deel te publiceren in hét boekje. Mijn foto’s zeggen veel, maar ik wil iedereen aanspreken (ja, ik zie dingen altijd groots!). Dan moet je verschillende triggers hebben om de aandacht te trekken en vast te houden. @fannymaen bood zelf de handgeschreven recepten aan. En er zitten héél leuke dingen tussen. Zowel het recept als het verweerde papier (geschreven op de achterkant van een brief van Het Davidsfonds!).
Ik kan nog altijd handgeschreven oude Vlaamse recepten gebruiken. Dus zegge het voort! En stuur een mailtje naar evyraes@mac.com.
Een partner!
De zomer nadert met rasse schreden. Dat betekent gesloten deuren en wachten op antwoorden die nooit komen wegens vakantie…
In volle paniek storte ik me op zoek naar partners voor de subsidie-aanvraag. Niet voor de expo in september, maar voor iets grootser. Binnen een jaar of twee. Met foto’s, tastbare (stukjes) interieur, video-interviews, een boekje… En daar is tijd voor nodig. En geld.
Na een verhelderdend telefoontje met Kunst en Erfgoed zag ik door het bos de bomen! 2 dagen later zat ik al aan tafel met de eerste partner. Ja, 2 dagen. Wachten is niet mijn sterkste punt. Ik houd van actie!
Dan zit je aan tafel, beiden met dezelfde passie. Haar wetenschappelijk onderzoek ontbreekt het aan beelden. Mijn gevoelsmatig project ontbreekt het aan woorden. Zalig, zo’n energie-boast van adrenaline. Geen koffie of slokje Red Bull die daar aan kan tippen!
“Met de deur in huis vallen” dat was vroeger letterlijk zo. Enkel de begoede burgers in de betere wijken hadden een inkomhal. De arme mensen konden enkel dromen van die extra ruimte. Of “de vuile was ophangen”, waarbij iedereen samen in de achtertuin stond te schrobben en zijn privé letterlijk en figuurlijk deeldde. De komst van de wasmachine heeft daar een eind aan gemaakt. Maar die spreekwoorden hebben we nog, terwijl niemand beseft waar ze vandaag komen.
De ‘perfecte’ huiskamer werd vroeger opgelegd vanuit instituties. De Boerinnenbond organiseerde tentoonstellingen om de mensen in te lichten. Daar kon je ook met een percentje je inboedel kopen! En op elke Vlaamse schouw stond niet toevallig het familieportret… De bewoners zijn hun niet bewust van deze invloeden. Het waarom. Zij konden me geen antwoord geven waar ik telkens naar op zoek was. Onbewust, op mijn gevoel. De eerste partner zorgt voor een stukje van de puzzel die ik zocht!
En zo heb ik de eerste partner: Het Centrum voor de Vlaamse Architectuurarchieven. “We centraliseren alle archieven mbt architectuur, van stoel tot stad.” vertelde Sofie De Caigny me trots. Zij schreef haar doctoraat over “Bouwen aan een nieuwe thuis. Wooncultuur in Vlaanderen tijdens het interbellum.” Al haar bevindingen zijn te lezen in het gelijknamige boek.
In mijn hoofd
Sommige momenten dan bekijk ik mijn plannen nuchter. En denk ik vooral “ge zijt zot”.
Ik ga helemaal op in mijn idee. En mensen denken mee en de ideeën groeien… Tot iets wat niet meer te stoppen is. Het speelt zich al volledig af in mijn hoofd. Een expo met foto’s, stukjes interieur, behang, herinneringen die we allemaal even vergaten.
Ik wil jou dat tonen. Ik wil je even meenemen naar de kleurrijke wereld met ouderwetse objecten. En die wil is sterk. Die wil heeft me al belachelijk veel kilometers door heel Vlaanderen laten rijden. Scheldwoorden of scheve blikken van de bewoners die niet snapten wat ik wou. Of waarom ik daar zoveel passie in steek. Dus keer je naar huis met lege handen…
Zonder een camera leven, dat kan ik niet. Zonder plannen, nog minder. Soms wil ik er vanaf. Al die ideeën. Gewoon werken, kinderen krijgen en braaf zijn. Maar dan kan ik niet. Het kriebelt, het jeukt zo hard! Want op de dag dat ik sterf zeg ik ”Ik heb 200% geleefd”.
Dus ga ik verder. En elke stap vooruit betekent 10 nieuwe ideeën. Maar ook een extra hindernis, of 2. Iets bereiken dat doe je niet op een paar weken of maanden. Alles kost tijd en moeite. Maar vooral… een wil.
Ik ga je inspireren. Beelden tonen. Je heel eventjes het genot doen herleven van jouw herinnering.
Het kost me alleen nog wat tijd en moeite.
Voorwerpen
Mijn project krijgt elke dag meer vorm. Het begon met het fotograferen van één woonkamer. Nu ligt er naast mij een overvolle map met negatieven. Interieurs gesprokkeld over Vlaanderen. Ver en dichtbij. Vol kleur en leuke herinneringen.
In september kan iedereen een paar beelden zien in de NMBS-stations. Ik ga nog een hoop voorbereidingen tegemoet. Maar ondertussen groeien de ideeën verder. Een grote expo, met meer foto’s, details, voorwerpen, interieurs en leuke anekdotes. Nog meer werk voor de boeg. Eigenlijk is het maar een kwestie van tijd. De dingen komen al op me af!
Ik ga nu op zoek naar voorwerpen waar een verhaal aan hangt. Eén van de vele matchboxkes die je van je grootmoeder kreeg omdat je braaf was geweest. De fluitketel die altijd op de stoof van je opa stond en nu in jouw kast staat wegens emotionele waarde. Ideeën mag je altijd mailen naar evy_raes@yahoo.com!
Ik moest zelf denken aan de Panini stickers die ik mooi heb bewaard. Met veel liefde aangeraakt, nooit ergens opgekleefd. Eén eenvoudig voorwerp, maar zoveel warme herinneringen!
Getting ready for Pablo!
I dedicate the upcoming week totally to Pablo de Kever (Pablo the Beetle).
On Monday I’ll speak about the whole project on an ICT-Day for teachers in Belgium. On Tuesday I’ll pick Pablo up at the harbour in Zeebrugge. Giving an interview to the radio and spend the next days to get everything done with the customs and other administration. On Friday I will present him to the press and everybody who wants to meet him!
In between I’m getting ready to visit different places with Pablo. You can check out his planned visits on this map!
Havana, a city of contrasts
Mexican roads
After driving Pablo the Beetle 4400 km on the Mexican roads, it’s time to share some tips!
- People warned me never to drive at night. They are so right! Roads have to many wholes, roadworks without announcing trucks or people cross the road without watching, etc.
- I advice to drive with 2 persons. 4 eyes see so more than 2! And you need these extra eyes to detect the holes. It’s especially tiring when the sun sets hards and blinds the details in the shadow!
- Be aware to have ‘topes’ everywhere! These bumps never come alone. When you seen one, be sure you have another one right behind it. If you see the sign of a small town, for sure you can expect some. If you see a (small) street on the left or right, it’s another warning to get one! The same counts for areas marked as 30 or 40 km/h. Little of them are painted bright yellow, most of them are hidden well. And loads of them just stand there, without any reason. So keep your eyes open to track them on time!
- Drive behind a Mexican car. They know the road. If they suddenly drive at the left side, this means there’s a big hole at the right! Or check their stop lights to detect one of these crazy ‘topes’!
- Always expect upcoming traffic in (narrow) curves up the mountains. Mexicans don’t respect the road signs and overtake whenever they feel like it. Yes, even in dangerous curves!
- Be prepared to kill loads of bugs, some lizards and even iguanas. They love to bath in the sun on the road. And most of them are too slow to get away on time! Just be happy if you don’t hit a dog! Most dogs love to come up, bark and follow your car!
- Stay calm when a police officer makes you stop. (I am not so good at that, but it’s the best thing to do.) Most of them want a mordida (bribe) for an invented delict. When you have to show your documents, hold them and don’t give them away. Although some insist of letting your papers go… Than you just do that, especially when they carry an automatic shotgun. Two tips. 1. Say your Embassey knows you’re travelling and you will give them a call. Most of the time, that scares them. Do make sure you have the emergency number of your embassy, just in case you need it! 2. Keep a ‘fake’ wallet where you have about 100 pesos to bribe them (if they don’t care about you mentioning ‘embassey’). If they see more money, they will take it.
As for now, the free roads (libre) in the North are in a better condition than the South. I don’t take the highways (coata) because I want to see smaller places and the Beetle goes slow anyway. But the coata is a good option to drive safe and fast!
In general, the Mexican government is doing a lot of effort to improve the roads. They have loads of work left to get everything safe. And they could use some advice in road signs and safety clothes to make the works more visible. But yeah, it’s Mexico. Don’t expect things are than in an efficient or decent way!
Puebla
After the verification was fixed, it was time to head to the South. First stop: Puebla.
I left very early in Mexico City to be on time for the meeting with Volkswagen de México. A trip of 2 hours took me 3,5 hours, without too much traffic! So I was too late for the meeting. Luckely I could postpone this important meeting to Tuesday.
With the weekend ahead, there was loads of time to discover Puebla. Cholula is an amazing town nearby, with loads of churches. The most important one stands on top of a pyramid. The Spanish conquistador Cortès covered the pyramid to show the native Mexicans that the Catholic relegion is the only true one. Besides this church, you can find more than 270 other ones!
Another interesting attraction is the Africam Safari. Of course it mainly has African animals, like the name suggests. I just spotted a few ones to answer a question “Are there wild animals in Mexico?”. A pitty I couldn’t get a good shot of the crocodiles! It’s a great place where you can drive with your own car through the zoo and see the animals in wide spaces. It’s a must see for (foreign) travellers with kids! For the adults, some signs are hilarious. In Belgium they would make a big fuzz to have signs like these!
Puebla itself is a nice city with a nice zocalo and colourfull tiles. A mixture of the tiles in Portugal. The cty is too big to meet children in a relaxed way or to find answers on the questions. So we left asap more to the South.
Quick stop in Mexico City
I had to go back to Mexico City last week to get the car verified. I wasn’t expecting anyp problems because almost everthing was replaced just one month ago. Including the catalysator.
Having a Mexican friend joining us, we head downtown. Pablo did it well, the first step. When they handed over a paper, they gave us back some money. Pablo didn’t pass because the catalysator wasn’t new?! We should fix it with a recognized dealer nearby.
After waiting for hours and paying 2300 pesos (135 EUR), I picked up the car. And saw the other catalysator. The previous mechanic replaced just a part and not the catalysator itself! Full of confidence, I headed back without the friend. After 30 min they gave back another paper. He still didn’t pass?! “The gasoline and CO is too high, because it’s new.” For me, this was a sign to bribe. But it didn’t work. They send me back to the mechanic to finalize the engine.
Totally desperate due to a lack of time, I went back home. The mother of my friends new some other friends that could help me out. Next day, a Mexican took him alone to another verification centre. Pablo passed without a problem!!! TIP: pay a Mexican mechanic to get this job done!
In the mean time there was another problem. I checked before our trip with the insurance GNP if everything was active. They assured me there wasn’t a problem, the police was temporary but I would receive another one soon in my mailbox.
I never received this. The mother proposed to check with another friend the status of the polis. Result: we travelled one month withouth insurance! I couldn’t believe it. Why can’t they just give you the right information?! Luckely they could fix the issue. I am safe with the good papers on my hand!
I had loads of things to do in Mexico City, but again I waisted the time in waiting and fixing things that should have been ok. I hope later to find an opportunity to shoot kids at Lucha Libre!
Tecoman-Acapulco
This part was a long trip along the Pacific coast. A unknown place without mobile connection, so for sure without internet! It was hard to stay connected. And I lost track of this blog. Sorry, all my priorities go to the childrens’ blog!
Our friends warned us for “dangerous” roads in the state Michoacan. But they assured us it wasn’t the coast. Driving the first kilometers in the bloody sun, we got stopped by soldiers. Their uniform and weapons do give you the creeps. At the end, they just wanted to warn us that this road is dangerous…
Keeping our eyes open, we kept on driving because there was no other way! We didn’t see any suspicous activities. Although the road is abandoned and I wouldn’t recomand any tourist to take this road!
After 250 km we were very curious to see the sea. We saw an Ecotourist place nearby the beach in Tizupan. A quiet place in the middle of knowhere with a private swimming pool. On top of that, we were the only guests on a Saturday! We enjoyed the sunset a lot and it felt for like holidays! But ecotourism here in Mexico means bugs and animals in and outside your hut!
Lazaro Cardenas was the next stop in mind, but it was too big and hot. So we stopped in the nice beach place Zihuatanejo. There we spend some more money on a great room with private beach and enjoyed the walk on the beach at night!
The next day we spend another 250 km in Pablo the Beetle to get to Acapulco. It’s a hot city, with crazy traffic and loads of beetle taxi’s! They are white with bleu spots, I love them! The heat killed us. And I got curious to see what’s up next in the state Guerrero. So the next day we moved again, making our way back to Mexico City!
We do have to keep our eyes open for all the animals on the road. We killed several lizard sunbathing on the road… Really sad, but it’s better than hitting one of the horses or cows grazing along the highway!
Town of the mariachis, Cocula or Tecatitlan?
The last days I spend on finding the answer on “Why do Mexicans wear sombreros?” Of course you end up finding mariachis!
First I checked out Cocula, the birthplace of the mariachis. But there isn’t much to see… I couldn’t spot any statue or rural paint nearby the Zocalo. So I ended up asking the locals. And so I found the Museum of Mariachis, one black after the Municipality (at the zocalo). The free entrance is nice. There is a rural painting and some old music instruments. But that’s all the town has to offer. Too little to be worth a visit…
So we moved to the next city Tecatitlan. There should be dozens of mariachis. Euh… not on a regular day. The city looks much nicer than the previous. And there is a statue of Sylvester Vargas, in traditional clothes, the founder of the mariachis in this town. We asked a local and he explained there are only mariachis on special occasions. But there is a group of children playing in the Museum Sylvester Vargas. It’s just one little street away from the Zocalo. The museum is in full construction. When finished, it will be worth a visit. You’ll be able to chose any Mariachi song, and you can listen to it.
In the back of the museum I can hear violins, trompets, gitars and a voice practising on some songs. The children rehearsing their mariachi-songs! When I explained them the project of Pablo de Kever, they were happy to go out and play some songs for him. So we shot some songs, with the sombreros! Just one, because the heat is extreme during the day! And it’s not comfortable to hold your instrument too. That’s why loads of mariachis don’t wear the sombrero!
I’ll edit these songs later. I first made a movie about the daily life of a Mexican boy (also playing in the mariachis) for Saved by the Bell. You can check out the video here! (And watch the kids with sombreros!)
I am almost down at the coast of Michoacan. Heading to place that are not mentioned on the gps or Google Maps… I don’t expect any internet for days! I keep you posted soon!
